Adam Mickiewicz jest najwybitniejszym poetą polskiego romantyzmu. Potrafił on z olbrzymią siłą i mocą oddziaływać na naród oraz pokazywać mu nową, acz nieznaną drogę dalszego postępowania. Jego postępowe myśli miały karmić szeregi pokoleń, dodawać otuchy społeczeństwu oraz wypełniać ich duszę nadzieją, że nastanie kiedyś czas, w którym Polska zmartwychwstanie – odrodzi się i powstanie w pełnym swoim blasku. Utwory Mickiewicza przesiąknięte są ideą patriotyczną. ów poeta, który wyrósł w latach, w których panowała jeszcze ideologia oświe-cenia, potrafił zebrać swoje siły i mocno wyrwać się z tego zagmatwanego świata oraz wstą-pić na drogę o wiele trudniejszą do pokonania, drogę która była jeszcze nowa i nieznana. Utwory tego wieszcza miały dodawać otuchy ciemiężonemu narodowi i napełniać całe społe-czeństwo nadzieją na wyzwolenie się spod jarzma znienawidzonego caratu. Poezja Mickiewicza nacechowana jest głębokim patriotyzmem i uczuciem miłości. Pierwszy jego utwór to „Oda do młodości”, utwór ten zbudowany jest na zasadzie skontra-stowania dwóch światów: świat starości to świat obłudny, zastoju, ciemnoty i martwoty na-tomiast świat młodości jest pełen optymizmu, patriotyzmu oraz dążenia do czegoś nowego. W odzie Mickiewicz odznaczył się wielkim kunsztem poetyckim. Umieścił w niej cechy ro-mantyczne i cechy klasyczne. Pisząc językiem pełnym uczucia i miłości rozpalał w młodzieży chęć walki i dążenia. Poeta napisał także ballady w wersji uromantycznionej zawarł w nich wiele cech ro-mantycznych oraz przeciwstawił się zasadzie dobrego gustu. W balladach tych przewija się bardzo często ludowość. W „Romantyczności” mówi, że nie należy gardzić i poniewierać wierzenia ludowe, a w „Liliach” ukazuje maksymę ludową „nie ma zbrodni bez kary”. Po-ematy jego odbiegają od utworów oświeceniowych. Sceneria jest pełna tajemniczości, grozy i niezwykłego nastroju, bohaterowie natomiast odznaczają się głębokim życiem psychicznym, toczy się w nim zaciekła wewnętrzna walka.